het beste van twee werelden...

Muzikant

Hoewel ik ze niet vaak meer meemaak in de drukte van twee banen en een dierbaar gezin, ken ik ze nog heel goed: de momenten dat je gitaar kon spelen zonder ophouden, jezelf verliezen in de tijd en los raken van alles wat er om je heen gebeurt. Interessant vanuit het perspectief van verslaving, waarbij dit feest voor de hersenen niet lang genoeg door kan gaan. Dat ik mijn beroep er van kon maken was een verrassend cadeau, niet iets wat ik van huis uit meekreeg. Wel kreeg ik alle stimulans om naar de muziekschool te gaan, instrumenten te leren kennen, maar als beroep…? Dat heb ik helemaal zelf moeten veroveren en de tijd leert dat het goed was. Na een verscheurende twijfel rond de studiekeuze eind VWO en rond het afstuderen als arts, liep het zoals het liep : het werd gewoon allebei.

Arts

Ik vind het nog altijd heerlijk om op maandag de knop om te zetten. Met een soms heftig weekend in de benen, hoorbaar aan een wat hesige stem soms, gewoon weer met de voeten op de grond en aan het werk gaan. Ineens kun je wat betekenen in een vier ogen gesprek i.p.v. voor een hele zaal staan. Ik realiseer me dat ik, door niet helemaal te specialiseren, op beide werkterreinen misschien nog meer had kunnen bereiken en verdiepen, maar de Belgen zeggen: “kiezen is altijd een beetje verliezen” en ze hebben gelijk. Ik denk dat het werk als arts me een soort tegenwicht geeft, me een balans bezorgt. Nee, ik heb het nooit helemaal willen opgeven. En met 16 uur per week heb ik het natuurlijk perfect voor elkaar! The best of both worlds, denk ik.