Blog 18-12-18

Vrijdag 14-12-18

“Heel bijzonder…!” hoor ik soms in de foyer na mijn solo programma Dubbel Leven. Zo ook afgelopen vrijdag in Het volle Oude Raadhuis van Hoofddorp. Dan moet ik wel eens twijfelen of het nou een positieve reactie is, of één die zegt: ik kwam voor Franse chansons en niet voor een college over drugs!  In beide gevallen heb ik geleerd te denken: tja…ik snap je, maar dit is nu eenmaal mijn ding deze 2 1/2 seizoenen. Ik ben er blij mee. Of mensen zich inlezen in een brochure, is ook maar de vraag. Ook als er ineens een regisseursechtpaar in de zaal zit dat sommige dingen toch ‘echt anders’  zou hebben gedaan, maar mijn zang en Frans fantastisch vonden. Oké, in een reflex voel je dan even wat als een mensen vermakende artiest, maar snel herpak ik mijn eigen weg: ik had een top avond! Zat tempo en flow in, geluid was weer goed, ik blij. Kom je beneden, zijn er nog maar 10-20 mensen die een drankje nuttigen. De rest, bam, naar huis. Och, wat verschilt dat in den lande! Een lief paar, dat ooit hun oudste kind verloor, was me dankbaar voor m.n. Shaffy en De Wind. Mijn studiegenoot Aart, huisarts, die ook nog op een foto in de show staat, was er met een cluppie. Ik had me gesneden met scheren en liep te klooien met een camouflagestift, welk smeersel ik er uiteindelijk maar afveegde. Geen succes. Ik herkende het toilet in de kleedkamer. Van vorig jaar, toen ik 3 minuten voor aanvang dacht: kàn nog wel even. En haast met open gulp en schoenritsen het podium op ging.

Zondag 16/12/18 Matinée 15.00 uur

Met Cor Bakker in theater Jan van Besouw te Goirle. Onze eerste weer sinds lange tijd (2016) dus we moesten het programma nog wel even doorlopen vanaf 13.15 uur. Cor speelde ’s morgens al in Breda, liet zich slim rijden door z’n schoonzoon, was verkouden als een rund. Niezen in de headset, druppelen op de toetsen, wat een crime voor hem! Zijn we bijna aan het eind van de doorloop: “nog 10 minuten voor aanvang…” Hè, wat?!  We moesten nog 2 nummers bekijken, waren nog niet omgekleed, gauw gauw podium af, omkleden, reservebatterijen pakken en go. Het zat er nog goed in, raadselachtig hoe je het script ergens in een breinvakje opslaat. Zodra je er staat , gaat het weer vanzelf. Het werd een te gekke middag, Cor tilt me op met z’n virtuoze, vrije en romantische spel. Tijdens ‘Heerlijk’ van Shaffy zit ie gekke bekken naar me te trekken met z’n rug naar het publiek, ik snel weglopen om niet te lachen. Tijdens De Wind speelt ie ineens een couplet niet, zit ie z’n neus nog es een keer te legen. Het niezen stopte de 2e set.  Fijn om weer die onbekendere Shaffy’s te doen: Er was een jongetje, De trein naar het Noorden, Heerlijk. De nazit daar o.l.v. de directeur Sanne is inmiddels legendarisch. Vorig jaar na Dubbel Leven. En nu weer. Met het koor ‘Vals alarm’, een geluidssetje in de foyer, hapjes en drankjes, werd het weer Brabants gezellig. Cor vraagt dan van tevoren aan mij in goed Frans: “is er dangereux de plaque vanavond?” ( is er plakgevaar vanavond) . Hij roept dan altijd: “de bus gaat vertrekken!” Tja, liggen hier mijn drugs- en alcoholvrije mateloosheden soms? Is er Danger de coller? Graag.

Maandagmiddag 17/12/18

Laat me / Vivre spelen op een begrafenis van een mooie en flamboyante vrouw, die zelf haar einde had geregisseerd. Indrukwekkend. Als muzikant die op z’n beurt wacht zie je een leven van een vreemde, die ineens een bekende wordt, in foto’s voorbijkomen, de tragedies, de geluksmomenten. Terwijl m’n eigen hartslag toeneemt naarmate het moment nadert, ben ik getuige van het verdriet van de achterblijvers. Mijn contact zei: “als je zo kan huilen om je moeder, dan is dat heel erg mooi…”  En dat is natuurlijk ook zo. Haar zoon van mijn leeftijd vertelde dat toen ze hoorde dat ik zou komen zingen , ze nog eens in tranen uitbarste. Daar had ze bij willen zijn. Even twijfelden ze of ze de euthanasie niet zou willen skippen. Nu is het mijn beurt. Ik zeg mezelf onderweg naar mijn altijd trouwe gitaar: denk aan je woorden, niet aan de emoties van de situatie. Wees dienstbaar. Hoor Ramses’ woorden: ‘je moet het even menen…’ Het werkt, ik laat me aan het eind vol gaan, in die vreemde stilte van de volle aula en rond af. Ik voel een gekke kramp in m’n linker hand. Zet m’n gitaar weg, leg een roos op haar kist, zeg: ‘die is voor jou’ en ga zitten. Bij de koffie hoor ik dat er een paar mensen zijn die mij ook op hun eigen einde willen hebben. Dat is leuk en vreemd: zou je het meekrijgen vanuit de kist?

Op de uitnodiging had gestaan:

Herinner je gisteren

Droom van morgen

Maar leef vandaag