Dubbel Leven seizoen 17-18 is klaar!

Een blij mens…

Vrijdagmorgen en een vrije dag en vrij weekend voor de boeg. Wat een rust en vrijheid in zicht!

Gisteravond stond ik in Huizen, een tweede achtereenvolgende avond Dubbel Leven. Waar het woensdag nog ìetsje stroever ging ( er zaten weer een paar weken tussen de laatste in Venray en deze… ) zat er gisteren goed de vaart in. Speelde de aanwezigheid van bekenden in de zaal nog een rol ? (Terschellingers Marcel, Sandra, Jorit en Tessa; klarinettiste en EH arts Annemieke, Lilian Almere, de familie Bende…); het mooie avondlicht in de theaterboerderij achter de hoofden van het publiek? Het geluid dat technicus Nanine nog wat verbeterde t.o.v. de dag ervoor? Heel veel klopte er in ieder geval. Dan schiet tijdens het spelen de gedachte door m’n hoofd: ja , ik heb het niet voor niets gedaan. Al die twijfels voorafgaand aan mijn uitvliegen van de band in 2015/2016, de aanvankelijk taaie try-outs, 21 stuks in seizoen 16-17, het werken en sleutelen met de regisseur; de reacties onderweg soms van mensen die meer liedjes verwachtten te horen ( één van mijn twijfels vooraf, om het na 25 jaar van ook over mijn werk te gaan hebben op het podium) , of die vroeger “te gek!” zeiden en nu : “heel bijzonder” ;  een recensent die naast een aantal goede aspecten, mijn verhalenverteller-zijn niet goed genoeg vond, vroeg in de tour, soms maar 35 stoelen in Limburg , (overigens net zo leuk en intiem), tot wel 260 stoelen in Apeldoorn en Lisse, de heerlijke nazits, zoals bv Goirle en Hellevoetsluis m.m.v. plaatselijke koren. De PR actieve en de -passieve theaters, alles hoorde bij dit project, deze allereerste solotour.  Als je dan, zoals gisteren bij de wegens succes extra ingelaste voorstelling, de laatste van 39 keer Dubbel Leven in seizoen 17-18 zoveel complimenten krijgt, zelfs enkele superlatieven, dan maakt dat me dat gelukkig. En iets van…opgelucht. Een nazit met een toegift van het Franse origineel ( Je t’aimais, je t`aime et je t`aimerais) onder het slotstuk “De Wind”, op verzoek van een heuse française, nog even naar de Haven van Huizen voor een nazit-van-de-nazit met een dubbel-collega en diens vriendin. Een heel leuke klik, mooie verhalen, een kir royale om het te bezegelen en in m’n snoekie naar huis, m’n gezin, m’n altijd steunende basis .

PS

Wat kàn ik me het weer voorstellen dat mensen een bepaald positief gevoel willen laten voortduren. Waar je het ook uithaalt. Uit muziek en sociale contacten, of uit drank of uit drugs…ik denk aan Shaffy en hoor hem zeggen: deze dag komt nooit meer terug. Maar niet uit melancholie of spijt, maar…om er gewoon àlles uit te halen!